يك سرباز لر درغربت از وحدت لرستان می نویسد
اگر آدمي براي مدتي طولاني به زبان مادري سخن نگويد دچار يك نوع سرخوردگي و از خودبيگانگي مي شود كه تنها راه حل آن بازگشت به خويشتن خويش است فرهنگ قوم لر داراي زيرشاخه هاي متعددي از جمله لري بختياري،لري جنوبي و لري فبلي مي باشد بسيار غني و گسترده است كه متاسفانه تنگ نظران و دشمنان اين فرهنگ در طول تاريخ تحمل يگانگي و همبستگي لرزبانان را نداشته و هميشه سعي بر تفرقه افكني و چنددستگي ميان آنها نموده اند از جمله اين چنددستگي ها ايجاد يك نوع جدايي مصنوعي ميان لرزبانان است كه ما امروزه به جاي پوشش و لباس واحدي براي اين قوم چندين نوع لباس و پوشش مجزا را مشاهده مي كنيم به اميد روزي كه لرزبانان همدل و همصدا شوند .
انسان تا چيزي را از دست ندهد نمي تواند آنرا درك كند اگر او در محيطي كه با محيط و زبان و فرهنگ مادريش متفاوت است زندگي كند زبان و فرهنگ مادريش برايش ناآشنا مي شود به ويژه اگر عنصر مذكور در برابر زبان و فرهنگ قويتري قرار گيرد اين احساس ناآشنايي تقويت ميشود البته علت اين امر مربوط به مسائل روانشناسي و جامعه شناختي است زيرا انسان در حالتي به دنبال همزبان و همرنگ خويش است و اگر اين جستجو نتيجه اي نداشته باشد دچار نوعي سرخوردگي مي شوند اما كساني نيز هستند از غربت به عنوان يك فرصت استفاده مي نمايند و تلاش مي كنند زبان وفرهنگ قومي خود را تقويت نمايند دليل اين امر را ميتوان در پايبندي عميق اين افراد به ارزشها و شاخصهاي اصيل قومي دانست اين اشخاص به جاي اينكه خود را تسليم محض زبان و فرهنگ جديد كنند به دنبال حفظ داشته و دانستنيهاي قومي و مادري خود هستند زبان لري يك از شاخصههاي مهم جهت ياري رساني به اين امر ميباشد اگر چه زبان لري به علت نداشتن رسم الخط و گويشي واحد براي نوشتن و تكلم به آن دچار يك نوع فقر ساختاري در جهت احيا و به روز رساني است اما داراي ريشههاي قوي تاريخي و فرهنگي است با ذات وسرشت قوم لر درآميخته است دوري از سرزمين مادري به انسان فرصت تفكر درباره زبان قوميش را ميدهد تفكر در مورد واژگاني كه در فراخناي زمان و به علت هجوم همه جانبه رسانههاي گروهي در حال فراموشي هستند و تقويت اين زبان ارزشمند(لري) نيازمند تلاش همه جانبه روشفنكران قوم لر و وحدت گرايي آنها را دارد تا كودكان نسل آينده لر به جاي دا از كلمه مادر و يا هر چيز ديگر استفاده ننمايند .
دوري از سرزمين مادري انسان را به ياد مراسمها و يادبودهاي قومي همچون هله هله كوسه، كلهباد، چمر،مراسم ازدواج و آيينهاي قومي مربوط به آن، بازيهاي كودكانه و.......... مياندازد، اين آيينها گرچه به علت زندگي ماشيني و دوري از طبيعت دچار كمرنگي شده و در حال فراموشي هستند اما خود نشان دهنده و گوياي فرهنگ غني و چند هزارسالهاي كه سينه به سينه به دست ما رسيده است ميباشند و هميشه اين پيام را به ما گوشزد مي كنند كه قوم و ملتي كه فرهنگ و زبان خود را فراموش كند در حقيقت خود را از ياد برده است خود را دچار بيهويتي نموده و اين سرآغاز و دليل اصلي اضمحلال و نابود قومي و فرهنگي است پس بياييد در هركجا كه هستيم يه زبان و فرهنگ قومي و مادري خود ارج نهاده و در مكالمات روزانه خود از زبان شيرين لري استفاده كنيم و به فرزندانمان نيز بياموزيم كه به اين زبان سخن بگوييم و آيينهاي قوميمان را به آنها بياموزيم تا در دنياي ماشيني امروز دچار خلا بي هويتي نشوند.
به نقل از لور: http://loor.ir/News.asp?nid=3812&ln=fa